Zaufanie a relacja długoterminowa M/s

Mówi sie, ze zaufanie jest podstawa relacji M/s. To bardzo, bardzo prawdziwe. Z zaufaniem jednak jest kilka problemów. Po pierwsze prawdziwe zaufanie buduję sie długo... I nie od razu ono jest możliwe, czasem być zaufać potrzeba lat. Chociaż oczywiście to zależy od sytuacji, ludzi i tego czego zaufanie dotyczy. Inny poziom zaufania może dotyczy kolegi, inny Pana. Któremu chcemy oddać siebie, odsłonić siebie i pokazać słabe punkty. Tu jednak granicą między odwaga a głupotą bywa cienka... (stąd tak dużo mówi się o tym, by nie spieszyć się, poczekać, z drugiej strony jednak nie ma lepszej czy gorszej ścieżki).

Po drugie zaufanie łatwo stracić i trudno odbudować. Raz stracone zaufanie wymaga dużo pracy i czasu, by je odbudować. To trudne zadanie. Ale bez tego nie można osiągnąć głębi oddania.

Zaufanie wymaga także wg mnie odpuszczenia kontroli. Owszem mówią, że „ufaj, ale kontroluj”. Zapewne to dobra i sensowna rada, bo faktycznie ludzie często doświadczają sytuacji, ze ktoś ich zaufanie zawiódł. To jest więc trochę taka profilaktyka... A jednak buduje pewien dystans... 

Moj Pan powiedział kiedyś "Nigdy Cię nie zostawię" i wiem, że jest tam mała całkiem racjonalna gwiazdka dot. rzeczy, które by go zwolniły z tej obietnicy (np. moja zdrada). Jasne zasady. Powiecie, że to naiwne myślenie w czasach, gdzie rozpada się 1/3 małżeństw (a o innych związkach nie wspomnę), ale ja Mu ufam. Nie od razu tak było, bałam się, bałam się nie raz, że znajdzie kogoś lepszego,że coś sie zmieni. Paradoksalnie relacja M/s pozwoliła mi poczuć się bezpieczniej i zaufać. Czasem gdy dopada mnie bardzo zła myśl i mówię w chwili słabości, że nie zasługuje na Niego i nie nadaje się na niewolnice... On przytula mnie i mówi, ze doskonale wie jaka jestem i przecież obiecał, że będę Jego na zawsze. A ja wtedy czuję się przyjęta w całości, taka jaka jestem, nieidealna, a jednak chciana. I ufam, wiem, że to co mówi, to jest naprawdę. Nie dlatego, że nie wierzę w kryzysy i że związki sie nie rozpadają. Wierzę w Jego słowność i w to jakim jest człowiekiem. I temu ufam bezgranicznie. Poza tym, cóż wierzę w to, że jestem Jego długoterminową inwestycją i projektem (sam tak powiedział :)) ;-). A to zaufanie zbudowane jest na latach za nami, gdzie On był koło mnie w dobrych i złych momentach, w radościach i smutkach, wtedy gdy śmiałam się i gdy płakałam...

To zaufanie (mniejsze lub większe) prowadzi nas do oddania władzy nad sobą, to zaufanie prowadzi nas do tego, że wierzymy drugiej osobie tak mocno, że zawierzamy mu życie, zdrowie, swój los...