Nie ma idealnych niewolnic?

Mimo moich wszelkich starań… mimo tego, jak bardzo wydaje mi się, że się zmieniłam. Mimo tego, że uczę się wciąż być bardziej… pokorna, cierpliwa, posłuszna, mniej gadatliwa, bardziej otwarta, bardziej dostępna, stabilna, mniej emocjonalna. Mimo tego, że myślę o tym i świadomie się rozwijam. Mimo tego, że weszłam na tę drogę dobrowolnie i idę po niej, rozwijając się w swojej uległości, kobiecości i tym wszystkim, co się za tym kryje. Mimo tego, że tysiąc razy w ciągu dnia myślę jak zadowolić Pana… co zrobić, żeby – kiedy wróci do domu – było tu miło, „ciepło”, żeby mógł odpocząć po pracy, żeby było spokojnie i sympatycznie. A potem, żeby wieczorem spełnić wszelkie Pana fantazje. Mimo tego, że staram się jak mogę…

Wciąż nie jestem doskonała. I pewnie nigdy nie będę. Bywam krnąbrna, uparta, niecierpliwa. Bywam niewdzięczna, przeszkadzam czasem Panu, bo „mi” jest smutno, bo „ja” potrzebuję wsparcia, bo „ja” to i „ja” tamto. I ciągle te słowa mnie otaczają… „ja”, „moja”, „dla mnie”, „o mnie”. I czasem skupiam się za bardzo na tym, co ja czuję, co ja myślę, jak ja bym chciała spędzić wieczór, co ja bym chciała robić… 

Nie, nie, nie… Pan jest najważniejszy. To ja się cieszę, że Pan mnie chce, że Pan poświęca mi czas, że Pan chce mnie wysłuchać, że Pan o mnie dba, że Pan jest zaangażowany, że Pan decyduje o tym, co robimy, jak robimy, kiedy robimy i czy w ogóle robimy. I to, ze Pan o mnie dba to jedno… ale ja nie mogę tego nadużywać, ani uważać to za coś, co będzie zawsze albo za coś, co mi się należy. A Pan jest cierpliwy, jest wyrozumiały… ale czasem, czasem się ta cierpliwość kończy. I za to dziękuję, bo wtedy wiem, ile jeszcze przede mną i mam szansę się poprawić.

Z drugiej strony… nie ma idealnych niewolnic, nie ma idealnych uległych, nawet nie ma idealnych Panów (tak właśnie!), bo zwyczajnie... nie ma idealnych ludzi. Każdy z nas ma wady i zalety, lepsze i gorsze dni. Niewolnica (czy kajira) to nie jest jakiś „byt idealny”, bo takie nie istnieją. Co nie zwalnia jej z obowiązku doskonalenia się, w tym co robi i jak służy Panu, nie zwalania z pracy nad sobą. Jeśli spojrzę wstecz na siebie widzę, że już się zmieniłam. Widzę, że bardziej nad sobą panuję, że jestem bardziej racjonalna, że wyzbyłam się egoizmu, który wcześniej mną kierował, że nauczyłam się Pana doceniać i szanować, że zaakceptowałam, że jeszcze wiele muszę się nauczyć… i że Pan mi w tym pomaga. Zaakceptowałam to, że Pan jest wolny i może robić to, na co ma ochotę. W tym jest też piękno… bo jedną z rzeczy, którą On CHCE (!) robić – to posiadać mnie jako swoją niewolnicę, korzystać ze mnie i opiekować się mną ;).