Rozumieć swoją obrożę

Przeczytałam ostatnio dość kontrowersyjną opinię odnośnie niewolnictwa. Jego przesłaniem było: jeśli jesteś niewolnicą i sama przyszłaś do mnie by prosić o obrożę – licz się z tym, że możesz być traktowana jak niewolnica. Jeśli jesteś niewolnicą – oddajesz się całkowicie i robisz to z własnego wyboru i świadomie. Jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić – nie rób tego, nie nazywaj się niewolnicą. Jest wiele innych etykiet, które możesz wybrać i to jest OK.

Mimo pierwszego w sumie dość sceptycznego wrażenia, po przemyśleniu, doszłam do wniosku, że jest w tym tekście jednak bardzo ważna myśl. A nawet kilka. I że  dopiero w tym momencie mogę to poprawnie odczytać.

Pierwsza myśl to taka, że niewolnictwo tak rozumiane to jest bardzo „poważna rzecz” i że nie powinno się takiej decyzji podejmować pochopnie, za szybko, na Dom/sub-frenze (albo Gor-frenze ;)). Bo chcemy to już, teraz, szybko. Niewolnictwo konsensualne oznacza, że decydujesz się wyrzec swoich praw. Wszystko, co stanie się "po Twojej myśli" staje się takie, jeśli i o ile Mistrz zechce. Nic nie musi... Może chcieć, ale może i nie chcieć.

Może zrealizować Twoje fantazje, ale może też powiedzieć "nie". I co wtedy? Wtedy pojawia się ten moment, kiedy zdajesz sobie sprawę, na co się zgodziłaś. I na zaakceptowanie tego głęboko w sobie.  Być posłuszna i być przyjemna. Dla Niego. Ale wg Jego wizji. Nie wg Twojej fantazji. Oczywiście, to Ci też musi sprawiać przyjemność, musisz czerpać z "dawania", być niewolnicą, inaczej będziesz się męczyć i na dłuższą metę - to się nie uda. I wtedy musisz odpowiedzieć sobie na pytanie  - kim jesteś? Czy to dla Ciebie? Czy znajdziesz spełnienie w byciu dla Kogoś? Coś co dla jednych będzie rajem, dla innych może być piekłem.

Druga myśl jest taka, że jakiś czas temu twierdziłam, że kajira to tylko etykieta. I owszem, tak jest. Ale im dalej idę, tym bardziej jestem przekonana, że etykietka ta niesie mimo wszystko za sobą specjalne znaczenie związane także z poziomem poddania się.  Bez roszczeń, bez oczekiwań, tylko z prośbami, marzeniami... Licząc się z tym, że można usłyszeć nie. Być dla Mistrza. Jakkolwiek On sobie życzy. Dla mnie to wykracza poza kink i „role”. Owszem, rytuały, protokół, role, zabawa są tego nieodłączną częścią, ale tylko częścią. I to – szczerze mówiąc według mnie – najłatwiejszą. Mój Mistrz kiedyś powiedział, że posłuszeństwo w sferze seksualnej, praktyki, chłosty  - to wszystko jest fajne, robi nam dobrze „w głowie”, tworzy mindset. Najtrudniejsza jest… codzienność. Zmywanie naczyń nie jest tak seksi jak noszenie obroży i czy wkładanie ładnych ubrań ;-).

Ale to On, jej Mistrz decyduje kiedy będzie miał ochotę poświęcić jej czas, w jaki sposób go spędzą. Ona zdobywa Jego uwagę nie roszczeniami, ale oddaniem. To nie dzieje się samo z siebie, to ciężka praca ich obojga. Brak roszczeń i oczekiwań kajiry nie oznacza braku marzeń, pragnień i potrzeb. Nie oznacza też braku komunikacji, wręcz przeciwnie, wymaga jej więcej.  Znalezienie w takim związku równowagi między „ja” i „my” jest trudną sztuką (żeby zachować ją zdrową dla obu stron i żeby nie „odczłowieczyć” niewolnicy, nie zapomnieć, że mimo degradacji czy nawet uprzedmiotowienia – to nadal człowiek z emocjami, potrzebami i pragnieniami).

Kiedy jednak osiągnie się pewną równowagę, osiąga się stan stabilizacji. Mówi się, że niewolnica „nauczyła się swojej obroży” i zrozumiała swoją rolę, swoje miejsce. Im dalej idę, tym coraz więcej znaczeń tego odnajduje. A Master… nauczył się jej, co również ważne, a może ważniejsze.

---

I recently read a rather controversial opinion regarding consensual slavery. Its message was: if you are a slave and you have come to me to ask for a collar - expect to be treated as a slave. If you are a slave - you give yourself completely and you do it by your own choice and consciously. If you are unable to do this - don't do it, don't call yourself a slave. There are many other labels you can choose and that is OK.

Despite my first rather sceptical impression, after having given it some thought, I came to the conclusion that there is a very important idea in this text. Or even several. And  now I can undestand it better.

The first thought is that slavery understood in this way is a very "serious thing" and that such a decision should not be made hastily, too quickly, on Dom/sub-frenze (or Gor-frenze ;)). Because we want it already, now, quickly. Consensual slavery means that you decide to renounce your rights. Everything that happens "your way" becomes so if and insofar as the Master wishes. He doesn't have to do anything... He may want, but he may also not want.

He can realise your fantasies, but he can also say "no". And then what? Then comes that moment when you realise what you have agreed to. And to accept it deep within yourself.  To be obedient and to be pleasing. For Him. But according to His vision. Not according to your fantasy. Of course, this must also give you pleasure, you must enjoy the "giving", be a slave, otherwise you will get tired and in the long run - it will not work. And then you must answer the question - who are you? Is this for you? Will you find fulfilment in being for Someone? Something that will be paradise for some, can be hell for others.

My second thought is that some time ago I claimed that kajira is just a label. And yes, it is. But the further I go, the more I am convinced that the label nevertheless carries a special meaning behind it, related also to the level of surrender.  Without claims, without expectations, just with requests, dreams.... Counting with the possibility of hearing no. To be for the Master. However He wishes. For me this goes beyond kink and "roles". Yes, rituals, protocol, roles, fun are part and parcel of it, but only part. And that - frankly in my opinion - is the easiest part. My Master once said that obedience in the sexual sphere, practices, flogging - all this is cool, it does us good "in the head", creates a mindset. The hardest thing is... everyday life. Washing dishes is not as sexy as wearing a collar or putting on nice clothes ;-).

But it is Him, her Master who decides when He will feel like devoting time to her, how they will spend it. She wins His attention not with claims, but with devotion. This doesn't happen by itself, it's hard work by both of them. The absence of kajira's claims and expectations does not mean the absence of dreams, desires and needs. Nor does it mean a lack of communication; on the contrary, it requires more of it.  Finding the balance between "I" and "we" in such a relationship is a difficult art (to keep it healthy for both parties and not to "dehumanise" the slave, not to forget that despite degradation or even objectification - she is still a human being with emotions, needs and desires).

However, when a certain balance is achieved, a state of stability is reached. It is said that the slave has "learned her collar" and has understood her role, her place. The further I go, the more and more meanings of this I find. And Master... has learned hers, which is also important, or perhaps more important.