Gdzie kończy się klimat?

Wciąż mi Go mało i mało. W sumie tak było od zawsze. Nie nudzimy się nigdy ze sobą i uwielbiamy spędzać czas razem. Tak naprawdę dla mnie wszystko co robimy razem i co robię dla Niego jest... klimatem (jak często mówi się o bdsm czy GL). Przynajmniej odkąd jesteśmy w takiej relacji.

Owszem - czasem ten "klimat" widać wyraźniej. W czasie praktyk. Wieczorami, gdy siadam na podłodze zamiast na kanapie. W momencie, gdy mówię Panie. Gdy po prostu leżę na podłodze jak zwierzątko. Albo jestem podnóżkiem Pana. Albo jak jesteśmy na imprezie klimatycznej, gdzie mogę być na Jego smyczy, widzieć inne osoby, czuć wspólnotę z inną uległą... Albo gdy skupiam się na bólu, który mnie odcina od tu i teraz.

Ostatnio takiego doświadczyłam. Było na tyle ciężko, że Pan w trakcie przypominał mi o słowie bezpieczeństwa, gdybym dotarła do granicy. Miałam je w głowie, ale zupełnie nie chciałam go używać, byłam ciekawa, gdzie to doświadczenie "na granicy" mnie zabierze. Spociłam się. Wyłam. Prosiłam błagalnym wzrokiem o koniec. A jednak cieszę się, że nie przerwał. Gdyby przerwał przy pierwszej mojej słabości - nie doszłabym do tego punktu "oczyszczenia".

W każdym razie to wszystko można nazwać "klimatem" w takim standardowym ujęciu... Scena, sesja, praktyki bdsm... Ale to nie wszystko.

Bo jak więc nazwać całkowicie normalne oglądanie wspólnie filmu, gdzie leżę na kanapie obok Pana, pod kocykiem, wtulam się w Jego ramię i czuję się niewolnicą o wiele bardziej niż w czasie chłosty?

Jak więc nazwać to uczucie, które czuję, gdy w trakcie normalnej rozmowy (w czasie rodzinnego spotkania!) On mówi do mnie spokojnie, acz stanowczo "Teraz ja mówię, nie przerywaj mi"?

Jak więc nazwać to uczucie, gdy wstaje rano, zajmuje się wszystkim w domu, szykuje kawę, śniadanie i cieszę się strasznie, że Pan śpi dłużej, a ja zdarzyłam wszystko przygotować?

Czy to, co czuję to klimat? Czy namiętność w czasie zwykłego seksu to klimat?

Nie umiem jasno oddzielić linią "to klimat", a to "nie klimat". Wszystko jest płynne i się przeplata. Jeden gest czy zdanie potrafi sprawić, że zalewa mnie miłe uczucie uległości. Drobny gest sprawa, że czuję mocno bycie  niewolnicą, zwierzątkiem, własnością. Klimat dla mnie to On. Każdy moment razem może w każdej chwili stać się momentem, który aktywuje moją uległość. A nawet jeśli nie... To wciąż i stale jestem Jego własnością. Nie ważne czy jestem w domu, w pracy, na zakupach. Ciągle czuję się Jego. Nawet jeśli z zewnątrz nic nie widać i jest teoretycznie bardzo waniliowo...

Gdy tęsknię za klimatem... (a czasem się zdarza w natłoku codzienności, w niezaspokojonej potrzebie bycia blisko). Tęsknię za Nim. Za byciem dla siebie nawzajem w tej prostej, głębokiej uważności na siebie, w  symbiozie dominacji i uległości.